Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

Απεταξάμην τον ρατσισμό

 
Προσπαθώ μέρες τώρα να διαλέξω ένα από τα τόσα θέματα που ερεθίζουν το μυαλό μας κάθε μέρα για το πρώτο μου άρθρο. Η αγωνία μεγάλη, πρώτη μου φορά βλέπετε και έχω λίγο τρακ. Όμως η στιγμή που περίμενα, το έναυσμα, ο λόγος αν προτιμάτε μου δώθηκε.
Ένα περιστατικό που συνέβη πριν λίγες μέρες στο τρένο με διαδρομή Πάτρα-Καλαμάτα. Καθώς απολάμβανα την συζήτηση μου με τον Λούσιφερ (το κουνέλι μου), σε κάποια στάση του τρένου επιβιβάστηκαν σε αυτό κάποια άτομα της ¨μελαμψής¨ μορφής. Όπως μπορείτε να καταλάβετε ΞΑΦΝΙΚΑ όλες οι άδειες θέσεις πιάστηκαν από πράγματα, τσάντες ή και τα πόδια κάποιων από τους καθισμένους (καταραμένοι ρατσιστές).
Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να μου ανέβει το αίμα στο κεφάλι. Η δεύτερη να ξεκινήσω βαθιές αναπνοές να ηρεμήσω. Μετά ξεκίνησα να παρατηρώ τους ¨καθισμένους¨. Κάποιοι έκλειναν αδιάφοροι τα μάτια τους δήθεν πως ξεκουράζονταν – από το τίποτα που έκαναν; - ενώ άλλοι κοιτούσαν έξω από τα παράθυρα ή και φορούσαν τα ακουστικά τους αδιάφοροι. Για μια στιγμή μου πέρασε από το νου να αμολύσω τον Λούσιφερ να τους κατασπαράξει!!!
Ξαφνικά κάποιοι από τους όρθιους ακόμη, έκανε την λογική – ως προς εμένα- κίνηση να πάει να καθίσει, δίπλα από μια ηλικιωμένη κυρία. Η σκηνή που ακολούθησε μου θύμισε λίγο Κοκκινόπουλο, με μια δόση γέλιου από Αρκά και ίσως λίγο αντεπίθεση πολιτικού που τον αποκαλούν κλέφτη, άκου πράγματα…
Φυσικά εγώ είμαι ένας φτωχός και μοναχικός cow boy στην άγρια (όχι δύση) κοινωνία του κόσμου μας, για αυτό θα επικαλεστώ το συναίσθημα της ανθρωπιάς, για να σχολιάσω και εγώ από την πλευρά μου. Εντάξει την γριά δεν την παρεξηγώ, είδε τον άλλον μαύρο δίπλα της και θυμήθηκε τον χάρο, που αυτός από ότι φαίνεται την έχει ξεχάσει.
Όμως αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν η πράξη των νέων. Η κίνηση τους αυτή, η απάθεια που έδειξαν σε καμία περίπτωση δεν αντιπροσωπεύει τους νέους ανεξάρτητους, ανοιχτόμυαλους ανθρώπους της κοινωνίας μας που βαδίζει τον 21ο αιώνα της.
Κάπου εδώ πρέπει να ρίξουμε το φταίξιμο κάπου, γιατί πάντα κάποιος άλλος φταίει!!! Πρώτοι στην γραμμή συναντάμε τα ΜΜΕ, σαχλές εκπομπές, χαμηλού επιπέδου που γεμίζουν τα μυαλά των ανθρώπων με ξενοφοβικές ιδέες. Παίρνανε μηνύματα με στυλ ¨οι ξένοι φταίνε για όλα¨, ¨ανεργία λόγο ξένων¨, οι ξένοι κλέβουν¨. Τι λες κυρία μου, σε ακούνε και μικρά παιδιά; Φταίνε οι ξένοι που ο γιος σου βαριέται να πάει να δουλέψει; Κάπου εδώ νοιώθω ότι περιτριγυρίζομαι από ηλίθιους. Επόμενος στην λίστα αυτή είναι το σχολείο. Υποτίθεται πως έχουμε να κάνουμε με εκπαιδευτές, σπουδασμένους ανθρώπους που αγαπούνε τα παιδιά όποιας εθνικότητας είναι αυτά. Εδώ νοιώθω πως περιτριγυρίζομαι και από καθυστερημένους. Τρίτος και πολύ σημαντικός φορέας είναι η οικογένεια. Γονείς να κάνουν ¨πλύση εγκεφάλου¨ στα παιδιά τους και να τους περνάνε μηνύματα υπερ της ξενοφοβίας αλλά και οποιουδήποτε άλλου διαφορετικού παράγοντα συναντάνε.
Μέρες τώρα προσπαθώ να τελειώσω το άρθρο αυτό. Μεγάλωσα σχεδόν έναν χρόνο αν σκεφτείς ότι το άρχισα στα 18 μου και είμαι 19 (πριν μια βδομάδα είχα γενέθλια). Ήθελα να κλείσω με έναν επιμορφωτικό λόγο και ο καλός θεούλης με λυπήθηκε. Προχτές λοιπόν, βγαίνοντας από το σούπερ μάρκετ είδα ένα μικρό παιδάκι με την μητέρα του που ότι έβγαιναν και εκείνοι. Στάθηκα λίγο σε μια γωνία γιατί χτυπούσε το κινητό και τότε παρατήρησα πως κάτι είπε το παιδί αυτό στην μητέρα του, έβγαλε από την σακούλα του σούπερ μάρκετ ένα κρουασάν και πήγε και το έδωσε σε ένα άλλο παιδάκι, καθισμένο σε κάποια σκαλιά με βρώμικα ρούχα. Συνειδητοποιώ πως γίνομαι μάρτυρας όλης της καλοσύνης του κόσμου και της ανιδιοτέλειας που μπορεί να χωρέσει σε μια τόσο απλή πράξη. Σίγουρα οι πιο σκληροπυρηνικοί από σας θα σκεφτείτε πως μια τέτοια κίνηση δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο, μπορεί όμως να διδάξει πράγματα που οι πιο σπουδαίοι και πιο σοφοί δεν έμαθαν σε μια ολόκληρη ζωή αναζήτησης. Και φτάνω στο ερώτημα, μήπως πρέπει να μάθουμε από τα μικρά παιδιά; Μήπως να μάθουμε από την αγνότητα τους; Η απάντηση δική σας.